Δεν είναι ποτέ εύκολο όταν μια σημαντική σχέση φτάνει στο τέλος της. Οι περισσότερες σχέσεις ξεκινούν με ενθουσιασμό και ελπίδα για το μέλλον, όταν όμως ολοκληρώνονται, μπορεί να βιώσουμε απογοήτευση, άγχος ή βαθιά θλίψη. Κάθε σχέση που τελειώνει είναι και μια μορφή απώλειας, απώλειας αυτού που είχαμε ή και του μέλλοντος μαζί που είχαμε φανταστεί. Όλα αυτά τα συναισθήματα είναι φυσικά και χρειάζονται χρόνο για να επεξεργαστούν.

Συχνά, μετά από έναν χωρισμό, γεννιέται η σκέψη ότι «χάθηκε ο χρόνος». Όμως, όταν βλέπουμε έτσι τη σχέση, είναι σαν να ακυρώνουμε όλα όσα μοιραστήκαμε και όσα μάθαμε. Οι όμορφες στιγμές, οι δυσκολίες, η προσπάθεια και η σύνδεση αποτελούν κομμάτι της προσωπικής μας διαδρομής.

Παράλληλα, είναι εύκολο να παγιδευτούμε σε σκέψεις για το «τι θα γινόταν αν…», να φαντασιωνόμαστε εναλλακτικά σενάρια ή να αναζητούμε τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει διαφορετικά για να αποφύγουμε τον χωρισμό. Αν και αυτή η διεργασία είναι κατανοητή, συχνά παρατείνει τον πόνο και ενισχύει την αυτοκριτική. Μερικές φορές, το πιο βοηθητικό βήμα είναι η αποδοχή της πραγματικότητας όπως είναι, ακόμη κι αν δεν είναι αυτή που επιθυμούσαμε.

Σε αυτή τη μεταβατική περίοδο, η υποστήριξη είναι σημαντική. Η παρουσία ανθρώπων που ακούν χωρίς να αμφισβητούν τα συναισθήματά μας μπορεί να λειτουργήσει ανακουφιστικά. Παράλληλα, η σταδιακή εστίαση όχι μόνο σε ό,τι χάθηκε αλλά και σε ό,τι κερδήθηκε από την εμπειρία, μπορεί να μειώσει το αίσθημα αδικίας  – απέναντι στον άλλον, στον εαυτό μας ή στον χρόνο που πέρασε.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, υπάρχει η δυνατότητα προσωπικής ωρίμανσης και ενδυνάμωσης.

Προτάσεις:

  • Επιτρέψτε στον εαυτό σας να βιώσει τα συναισθήματα που αναδύονται, χωρίς να τα κρίνετε.
  • Προσπαθήστε να περιορίσετε τα επαναλαμβανόμενα «αν είχα…» ή «αν είχε…» που σας κρατούν στο παρελθόν.
  • Αναρωτηθείτε:Τι έμαθα για τις ανάγκες και τα όριά μου μέσα από αυτή τη σχέση;
  • Αναζητήστε υποστήριξη από πρόσωπα εμπιστοσύνης και επενδύστε σε δραστηριότητες που σας προσφέρουν σταθερότητα.

Αν διαπιστώνετε ότι ο πόνος του χωρισμού παραμένει έντονος ή δυσκολεύεστε να προχωρήσετε, η θεραπευτική διαδικασία μπορεί να προσφέρει έναν ασφαλή χώρο κατανόησης και επεξεργασίας. Η αντιμετώπιση μιας απώλειας δεν χρειάζεται να είναι μια μοναχική διαδρομή.

Γράφει ο Πάνος Μυλωνάς,

Ψυχολόγος/Ψυχοθεραπευτής, ΜSc.