Ένα πρωινό Δευτέρας έκανα μια βόλτα στη γειτονιά, από αυτές τις καινούργιες βόλτες,  που τώρα τις μαθαίνουμε πρώτη φορά, λες και ξαφνικά γέμισε η

 Ατελείωτα ρεπορτάζ, ημίγυμνες φωτογραφίες με θολά πρόσωπα, αποκαλυπτικές πόζες, βραδινά φορέματα και έκπληκτοι γείτονες να μιλούν για «μια ήσυχη κοπέλα που δεν είχε απασχολήσει ποτέ».

«Μόλις ανέβασε στόρι. Να το δω; Χθες βράδυ πόσταρε μια φωτογραφία, είχε βγει, θα βγάλω και γω τώρα μια από το καφέ να ανεβάσω». Ακούω

«Έχω χάσει τις μέρες.. τι μέρα έχουμε;» Tον βλέπω από την άλλη πλευρά της οθόνης, ξυρισμένο αλλά και όχι, ντυμένο με ρούχα δουλειάς αλλά και

«Και να που αλεπού και αλεπουδάκι έχουν την ίδια ηλικία. Οδηγός για γονείς σ' αυτές τις δύσκολες μέρες. Και όχι μόνο.» Μαμά θα αρρωστήσουμε όλοι?

Γιατί να φοβάμαι εγώ τα αεροπλάνα που μου αρέσει τόσο πολύ να ταξιδεύω; Δε μπορούσε να τα φοβάται ο αδερφός μου που βαριέται τα ταξίδια;

Συναντώ συχνά ανθρώπους που παραπονιούνται ότι είναι κουρασμένοι και όταν παίρνουν την απάντηση ότι κουράζονται από αυτά που δεν κάνουν και όχι από αυτά που

«Μήπως έχω όγκο στο κεφάλι;», «Μήπως πεθαίνω και δεν το ξέρω;», «Γιατί να με πιάνουν αυτές οι ζαλάδες συνέχεια;», «Κάθε βράδυ με πιάνει δύσπνοια.», «Νιώθω

«Παρόλο που ξέρω ότι δεν πρέπει… συνεχίζω και τρώω. Δεν είμαι αρκετά πειθαρχημένη». «Όταν είμαι στεναχωρημένη είναι το μόνο που με παρηγορεί. Μετά όμως είμαι