«Φέτος γύρισα στο πατρικό μου με τη σιωπηλή προσδοκία ότι κάτι θα είναι αλλιώς». Δύο παράλληλες εκδοχές μιας χριστουγεννιάτικης επιστροφής: το γνώριμο βάρος των παγιωμένων ρόλων και η βαθιά λαχτάρα για ουσιαστική επαφή. Το κείμενο εξερευνά τη ματαίωση που συχνά νιώθουμε στις οικογενειακές συγκεντρώσεις και προτείνει έναν δρόμο αποδοχής και αληθινής σύνδεσης, πέρα από την «κινηματογραφική» τελειότητα των ημερών.